اَختَرشناسی ، سِتارهشناسی ، نُجوم یا آسترونومی (به انگلیسی : Astronomy) به دانش بررسی موقعیت، تغییرات، حرکت و ویژگیهای فیزیکی و شیمیایی « اشیای آسمانی » از جمله ستارهها ، سیارهها ، دنبالهدارها ، کهکشانها و رویدادهای آسمانی مانند شفق قطبی و تابش زمینهٔ کیهانی گفته میشود که خاستگاه آنها بیرون از جو زمین است. اخترشناسی با رشتههایی همچون کیهانشناسی ، فیزیک ، شیمی و فیزیکِ حرکت ارتباط تنگاتنگ دارد.

تاريخچه نجوم ستاره شناسی یکی از کهن ترین علوم به شمار می رود و منجمان قدیم از روی مکان حورشید در آسمان و وضعیت ستارگان ، زمان را تعیین کرده و به تنظیم تقویم و تعیین فصول و جهات می پرداختند . در حقیقت شناخت فعلی ما از کیهان تا حد زیادی مدیون کار ستاره شناسان قدیم است . شاید بتوان گفت که سومریان نخستین قومی بودند که به بررسی حرکات ستارگان پرداختند . چینی ها به خسوف و کسوف توجه بسیاری داشتند اما بابلی ها خورشید را بیشتر از همه می پرستیدند.

اخترشناسی علم جدیدی نیست که به تازگی کشف شده باشد و یکی از قدیمی ترین علوم است. ستاره شناسان در تمدن های اولیه بشری به دقت آسمان شب را بررسی می کردند و ابزارهای ساده ستاره شناسی از همان ابتدا شناخته شده بودند. با اختراع تلسکوپ، تحولی عظیم در این رشته ایجاد شد و دوران ستاره شناسی جدید آغاز گردید.این رشته با رشته هایی از قبیل فیزیک، شیمی و فیزیک حرکت، رابطه ی بسیار نزدیکی دارد و از طرفی می توان گفت که با رشته فضاشناسی فیزیکی (پیدایش و تکامل جهان) ارتباط

نوسانات موجود در اتمسفر باعث شکست نور حاصل از ستارگان میشود و این گونه به نظر میرسد که ستارهها در حال چشمک زدن هستند.تنها ستاره نزدیک به سیاره زمین خورشید است؛ بنابراین تمام ستارگان، به جز خورشید، در فاصله بسیار زیادی از سیاره ما قرار گرفتهاند و مانند نقطهای نورانی دیده میشوند. وقتی به آسمان نگاه میکنید و یک ستاره میبینید، تلاطم موجود در اتمسفر باعث شکسته شدن نور ساطعشده از آن ستاره در جهات مختلف میشود.